Breakfast

Breakfast is our body's initial fuel for the day. It jumpstarts our brain and bodily functions so that we can perform well for our daily activities. This is vital as it sets our mood as we take on the next 16 waking hours or so of our busy lives.

It has also been widely circulated that breakfast eaters are less likely to suffer obesity. When you eat your breakfast early on, your metabolism kicks in. Metabolism as we all know, slows down as we age and is the culprit of weight gain as we get older, if we work on firing up our metabolism, it stays active, thus keeping it from being sedentary and causing us to get bigger.

Eating breakfast also keeps you from starving mid-day. When you are so starved, the tendency of you reaching out for that sweet treat or sodium packed snack is quite higher. Breakfasts keeps you fueled enough for the first 3 - 5 hours of your day so that you will not decide on suddenly binge-eating 2 hours into your day.

While merely eating breakfast is the first step to health, we must also choose carefully what we put on our plates for breakfasts. It is said that having fruits and protein for breakfasts is preferred for weight loss. However, having a balanced breakfast of about 400 calories with the basic macro nutrients - carbs, protein and fats, and addition of useful fiber and sugar is a sure way to start the day right.

Three

I've been monitoring a lump in my left breast for roughly 4 years now. Every 6 months or so, I got get a breast ultrasound procedure to check changes and additional growths, if ever. I felt my first lump around 2008, it is in the 8 o'clock position of my left breast.

I had an ultrasound and mammogram last 23rd of October in the Medicard Lifestyle Center in Paseo de Roxas Makati after seeing my Facebook feed with THIS.

Anywho, I just got the results today because I am a lazy sloth when it comes to going out of the house.

The mammogram said that I had extremely dense breast parenchymae. That translates to my breasts are made up of useful tissues, glands and muscles and not useless fats, but it also mean that I have higher risk of breast cancer. Yes, apparently, non-saggy breasts = cancer risk. I can  look so pretty in dresses but I might be really rotting inside (forgive my morbid sense of humor, I'm not scared, I just find the irony in things hilarious).

There are now two lumps, another was found in the 9 o'clock position of my left breast. The mammogram did not spot this, the ultrasound did. The lumps are benign though, the ultrasound suggests.

Now let me lecture you about the BIRADS system. BI-RADS = breast imaging reporting and data system. The BIRADS system is rated from 0-6 and I was classified as tier 3 in it, and that means:

Category 3. Probably Benign

With BI-RADS category 3, a follow-up of 6 months is usually recommended. On the breast cancer screening mammogram there may be a finding of some kind, but the lesion is non-palpable. Findings typical of this category include:Clusters of tiny calcifications if round or oval Non-calcified solid nodules (no size limitation but non palpable), round, ovoid, well-defined,Selected focal asymmetric areas of fibroglandular density (not palpable): This might include concave-outward defined margins, interspersed with fat and without central increased fibular density on two projections.Miscellaneous focal findings, such as a dilated duct, or post biopsy architectural distortion without central densityGeneralized distribution in both breasts. For example, multiple similar lesions with tiny calcifications or nodules distributed randomly In some scenerios a percutaneous biopsy might be considered,even with category 3. For example, extreme patient anxiety, or plans for pregnancy, plans for breast augmentation or reduction surgery, or if synchronous carcinoma is present.

http://www.breast-cancer.ca/screening/bi-rads.htm   

So yeah, I'm in the midscale. One tier higher and the next will suggest suspicious finding, for biopsy, malignancy considered. Two tiers and it's cancer.

Some of you might send out prayers and messages of hope with this news, allow me to stop you from doing so. I am not scared of it. I am not dying. I am just aware.

It's good that I take precautionary check ups like this. It's weird to hear women my age who are surprised to know that I've been getting routine procedures for female health concerns since I was 21. I am glad I've been exposed to shit like this earlier than the rest, while this might scare the hell out of some people, I'm informed way earlier than them. Awareness and education makes me feel empowered. Visit an OB GYN or any medical practitioner (if you are feeling discomfort and/or having problems in other areas of your health) you can get your hands on.

I hope other women will do the same too. YES TO RH BILL.Women need to take care of their bodies.

Pampatapang

Namatayan ako ng kapatid, nabuntis ako, nagulo ng konte ang plano ko, nawalan ako ng anak, nagulo muli plano ko, nadepress ako, nakaranas na halos mabaliw at muntik magpakamatay sa naging problema (di ko na babanggitin kung ano, tapos na yun), may mga pamangkin akong sinusuportahan (katuwang ang magulang at natira kong mg kapatid) ng pinansyal ng hindi ko ginusto. Wala akong pinagdaanan. Tuloy ko kasi pang pinagdadaanan. Yun lang. Salamat. :-)

Isinulat ko ito bilang sagot sa isang kumento na nakapagpa-pantig sa aking tenga. Pinagdaanan. Na tila hindi ko alam ang pakiramdam nun o hindi ko naiintindihan ang konsepto nun.

Una sa lahat, sa edad kong bente-singko, mas marami na akong pinagdaanan kesa nakakarami... at tuloy ko pang pinagdadaanan lahat yun.

Lumaki ako sa bahay kung saan pareho ng aking magulang ay hindi na nagta-trabaho, na iniraraos ang pang-araw-araw naming gastos sa pamamagitan ng isang maliit na negosyo. Nakatapos ako sa private school hindi dahil may pera kami ngunit dahil marunong tumupad sa pangako ang nanay ko. Promisory note. Kung kaya pinagbutihan ko ang pag-aaral ko, hindi sa pag-aangat ng bangko, pero pinilit kong maging magaling at nagpaka-talino dahil ang bilin ng nanay ko "Edukasyon lang ang pamanang maibibigay namin". Cliche pero totoo. Lagi nyang sinasabi sa'kin tuwing magrereklamo ako na nahihirapan na ako mag-aral lalo na ng Math sa UP, "Kung mahirap mag-aral, mas mahirap ang di nakapag-aral."

Lumaki ako sa isang magulong tahananan dahil sa kapatid ko na tila naghahanap ng problema at kung walang mahanap, ay syang gumagawa nito. Pampa-adrenaline nya siguro. May mga panahon na kinakailangan kong magkulong sa kwarto at umiyak habang may struggle ang buong pamilya dahil sa problemang dinala nya. Nag-bisyo, nagloko, nakulong, nag-bisyo, nakulong muli. Nangutang ng pam-pyansa. Namatay, nagiwan ng mga ulila at asawa, naghanap ng iba ang asawa at nang makahanap ng iba sa katwiran na kelangan ng katuwang, lalong naghirap at naiwan ang mga ulilang anak sa amin. Sa edad kong bente-tres, meron akong pinapaaral ng kolehiyo. Bente-singko, kolehiyo at highschool. Maging magulang sa ganung edad, i-try nyo nga.

Nakaranas na akong lokohin ng lalake at ipagpalit sa kung sinong putang dancer na walang pinag-aralan. Nakakababa ng self-esteem yon. UP graduate ako tapos ipagpapalit ako sa isang dancer na mas manipis pa sa onion paper ang bokabularyo. Umiiyak ako sa gabi hanggang magmadaling araw. Tulala ako habang naglalakad.

Sabi ko mag-aaral pa ako, pero sa gitna ng pagpa-plano ng pagbabalik sa eskwela at mag-masters na, nabuntis ako. Nagulo ang mga plano. Naiba ang pokus ng buhay ko. Gusto ko na lang bigyan ng magandang buhay yung nasa sinapupunan ko. Wag na ako mag-aral ng post-grad whatever shit. Magiipon na lang ako ng pera at magta trabaho ng malupit para yung anak ko makakapag-masters, PhD, LLB, MBA, kahit ano, kung gusto nya.

Ilang buwan sa pagbubuntis ko, nalaman ko na wala na pala yung bata, wala nang tibok ng puso. Nakunan ako. Dinala sa ospital para ma-raspa. Sa gitna ng procedure na D&C. Natutunan ko ang takot ng mga nanay sa panganganak, bagamat patay na sanggol na katumbas lamang ng dalawang kutsarang dugo ang kinayod mula sa matres ko ang lumabas. Ang daming aparato na nakakabit sa'kin. Isine-sedate ako para matulog, pero nilalabanan ko dahil pakiramdam ko, pag natulog ako mamamatay ako dahil naririnig ko ang pagtunog ng lifeline ko. Nagpa-flatlline ako tuwing makakaramdam ng antok. Nagulo muli ang plano, di ko alam kung maituturing na post-partum depression yun pero, na lungkot ako. Yung lungkot na nanunuot sa buto. Yung tipo na maiiyak ka na lang sa gabi, luluha pag may commercial na pang-bata, pag may nakikita kang pamilyang magkakasama.

Nagdaan kami ng asawa ko sa isang problema na halos pumatay sakin, napakaaga sa aming relasyon. Umabot sa gusto ko nang mamatay dahil kung hindi, mababaliw ako. Ayoko nang ibigay ang lahat ng detalye, pero ganung ka-saklap. Tatlong kaibigan lang ang nasabihan ko sa problemang iyon. Sa kanila ako humihingi ng tulong at sumasandal, sila ang pumigil sakin na wakasan ang lahat.

***

Siguro me sa demonyo nga ako. Mas may tiwala kasi ako sa scientist kesa sa pari. Nakakakita ako ng mga butas sa katwiran ng mga pari sa sermon nila sa misa, pero hindi ko china-challenge ang napatunayan na ng agham. Alam ko din may limitasyon ang lahat ng bagay, merong posible at imposible. Walang point na idasal na mabuhay ang taong alam mo mamamatay na. Siguro sadista ang tingin nyo sa'kin. Pero sa totoo lang, mas pinapahirap nyo ang mga bagay sa ganyan. Sabi ng tatay ko, "May mga bagay na talagang mangyayari. Tulad ng kamatayan". Nagustuhan ko yun, dahil nung sinabi kong buntis ako at magpapakasal kami ng asawa ko noon sa edad kong bente-dos, hindi sya nagalit, tinanggap nya lang. Mangyayari at mangyayari kahit anong pigil mo, kahit anong dasal mo na hindi mangyari.

Hindi ako nagdasal sa gitna ng lahat na yun.

Tuwing may mahihirap na pagsusulit (Math), sinasabi ng nanay ko ipagdadasal nya ako. Hindi naman kasi ako naniniwala, kaya ako nag-aaral lang lahat ng makakaya ko. Mas maganda para sakin yung aksyon kesa pagdarasal.

Nung nagkakagulo na sa bahay dahil sa kuya ko, hindi ako nagdadasal, sa gitna ng pag-iyak ko, ang iniisip ko lang kung anong magagawa ko para mabago ang kalagayan namin, na mag-aaral ako ng mabuti para makatapos agad at makaranas ng maginhawang buhay ang magulang ko dahil pinahirapan sila ng kuya ko.

Nung bigla kaming nagkaroon ng pag-aaralin sa kolehiyo at highschool nang mamatay ang kapatid ko, hindi ko inisip na magiging okay ang mga bagay dahil magpo-provide ang Dios, si Allah, si Shiva, kungsinuman. Ang sinabi ko lang sa mga pamangkin ko, magtipid kayo at maga-aral ng mabuti at nag-trabaho lang ako. Tuloy-tuloy.

Nung lokohin ako ng lalaki, hindi ako nagdasal para bumalik sya sa'kin o tamaan sya ng kidlat. Nagsulat ako ng nagsulat. Inilabas ko ang sama ng loob ko at pinagisipan kung bakit nagkaganun... at natuto ako. Para hindi na maulit yun.

Nang mabuntis ako, di ko inisip na tutulungan kami ng Panginoon para malagpasan yun. Ang pagtingin ko, ginawa namin yun at kelangan naming maging responsable sa ginawa namin. Magtatrabaho kami para may kainin kami. Hindi kami magdarasal for our daily bread.

Nung nawala ang baby namin, nalungkot ako. Pero inisip ko na malamang nagkaganun dahil sa hindi tip-top-shape ang katawan ko. Na hindi natuloy ang anak namin hindi dahil sa yung ang gusto ni Bathala, kundi dahil sa estado ng kalusugan ko. Na kelangan kong maging mas malakas para makapagluwal ng malusog na bata.

Nung nagka-problema kami ng asawa ko, di pa din ako nagdasal. Inisip ko kung ano ang makakapag-ayos sa mga nangyari. Nung una, gusto ko mamatay kasi unang beses kaming nagkaproblema ng ganung kalaki. Pero nang naayos na namin, tumapang lang ako, tumatag. Natuto muli.

Di ko kelangan ng liwanag mula sa langit o di nakikitang kalapati para tumapang... O magdesisyon na maging matatag. 

Ang pagiging matatag at matapang ay isang conscious na desisyon. Tinanggal ko ang nauna kong sinulat na talata dahil hindi naintindihan ng marami ang ibig kong sabihin. Isinulat ko yun bilang isang pagyayabang -- madami akong pinagdaanan at tuloy na pinagdadaanan. Hindi ako humihingi ng tulong. Hindi ko kelangan magdasal para maging okay  Hindi ko rin po kelangan ang pagdarasal nyo dahil hindi ako naniniwala dun.

Ang pinaniniwalaan ko ay nag-iisip ang tao, may kapasidad na matuto sa pinagdadaanan, sa bawat pagkakamali, at mula sa mga natutunan, dun sya tatatag. Pampatapang. Mas marami akong natutunang prinsipyo sa Fight Club at 1984 kesa sa mga misang dinaluhan ko nung nasa Catholic School pa ako.

Thr(3)e

Husband and I will be celebrating our 3rd Wedding Anniversary on December 18th (Confused? we had our civil wedding 2009 and our church wedding just last March 2012). As early as now, I want to plan a getaway for the two of us. Though a bit torn, I know that I want it to be an escape. No big adventures. Just rest and relax (I feel like we're starting to get old, we used to like outdoor activities and now, we just want massages and staying in).

I initially wanted to go to Thunderbird Resort -- Poro Point in La Union or Rizal, but I tried booking both and they're both booked to the brim. I want to go some place cold (conducive for cuddling) so I'm looking at Tagaytay or Baguio. Though a city-based getaway is just fine too, so I'm looking at Marriott-Resorts World.

Any suggestions?

44.5 kg

I've been getting a lot of "Pumapayat ka" comments lately. I don't know if I should be happy about it since I'm not trying to lose weight at all. I'm not in any form of diet; I eat 5-6 times a day. Even my husband will attest to it, I eat more than he does, especially when it comes to the 2 evil carbo-sources: rice and fries. Yet I manage to stay below the 100 lbs mark because all those stuff I put in, is no match with all the stress I have. Considering my relatively simple and laid-back lifestyle compared to the other people around me, I get stressed a lot - reason why I swear by clean living, spend my weekends just at home resting and never have been a fan of the party scene.

The Friday before last Friday, I woke up really, really dizzy and nauseated I had to take a night off and use my sick leave. I went to the doctor the next day and explained everything that happened, the nurse took my vital signs. Normal temperature, low blood pressure (80/60). The doctor gave me prescription for Serc, deducing the incident to have been caused by vertigo; and requested that I undergo blood test, ECG and 2D-Echo. After starvation (the blood test requires I fast for 8 hours) and much pain (the 2D-Echo hurt my breasts so bad), lab results show Sinus Bradycardia (ECG) and normal heart (atrium, ventricle, etc) with small main pulmonary artery. In other words, no major illness. The doctor said that it was purely stress-related and that I should just take multivitamins, Centrum in particular.

So maybe the 2 month Management Training I had - twice a week, 4 hours pre-shift; management mentoring, the daily deadlines and neverending urgents from the bosses, business sideline, running a household, bills, groceries, blogging and reading books took its toll finally.

There. I'm stressed. Best way to lose weight. Works for me.